Wednesday, December 5, 2007

κάπου στο Ράινικεντορφ

Μια γνωστή μάς κάλεσε να παρακολουθήσουμε μία από τις τελικές πρόβες της χορευτικής ομάδας στην οποία συμμετείχε κι έτσι πήγαμε με τη Ρενάτε κάπου στο Ράινικεντορφ (μια άσημη περιοχή), σε έναν αθλητικό χώρο όπου θα γινόταν.

Είχαν έρθει εκεί και κάποιοι άλλοι φίλοι και γνωστοί της ομάδας, που όταν συγκεντρώθηκαν, άρχισε την πρόβα της.

Εντυπωσιάστηκα μόλις είδα τη γνωστή μας να μεταμορφώνεται με τη μουσική δίνοντας στο σώμα της μια πλαστικότητα και ευλυγισία που δεν περίμενα, γιατί δεν έχει την τυπική κατατομή μπαλαρίνας (αφού είναι κάπως γεματούλα). Βέβαια, αυτό που βλέπαμε δεν ήταν μπαλέτο, αλλά σύγχρονος χορός, που όμως έχει απαιτήσεις από τους χορευτές πιο σύνθετες από την εκτέλεση χορευτικών φιγούρων.

Ήταν τόσο όμορφο και συγκινητικό να βλέπεις αυτήν την ομάδα ανθρώπων να χορεύουν κάπου στο Ράινικεντορφ, παραχωρώντας πλήρως τη σωματική τους υπόσταση στη μουσική και όχι σε κάποιον πρακτικό σκοπό, που με έβγαλαν αυτομάτως από τις (πρακτικές) έννοιες μου και με πέρασαν σε άλλη σφαίρα. Να λοιπόν η μεταφυσική λειτουργία της τέχνης, (που έλεγα).

Μετά τη μέση, όμως, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πάλι τα δικά του – δείγμα ότι η παράσταση είχε αρχίσει να κάνει κοιλιά. Τότε, άρχισα να σκέφτομαι τι ήταν αυτό που δεν πήγαινε καλά με την παράσταση και πού χώλαινε.

Η κάθε τέχνη, όσο και να δίνει μορφή σε κάτι άυλο (λειτουργώντας μεταφυσικά, όπως είπαμε), έχει τους δικούς της πολύ αυστηρούς και στιβαρούς κανόνες για να παράγει το παράδειγμα τελειότητας ενός καλλιτεχνικού έργου που να αναλογεί σε Αυτό με το οποίο μας φέρνει σε επαφή.

Αφού εντόπισα σε ποιους κανόνες έπεφτε έξω η παράσταση και για αυτό έχανε, είπα μέσα μου ότι θα το συζητήσω μετά με τη Ρενάτε για να μου πει και αυτή τη γνώμη της και πώς της φάνηκε το πράγμα

Δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι θα γινόταν μια ανοιχτή συζήτηση μετά το τέλος της πρόβας, αλλά αυτό ακριβώς έγινε!

Μόλις τελείωσε η παράσταση και μετά τα θερμά χειροκροτήματα για την πολύ καλή προσπάθεια, ρωτάει η χορογράφος το κοινό πώς τους φάνηκε και αμέσως αρχίζουν όλοι με τη σειρά να λένε ανοιχτά τη γνώμη τους, και εγώ παθαίνω πλάκα - Έχω πάει σε αρκετές πρόβες στην Ελλάδα, αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί. Αν εκφέρεται ποτέ καμιά γνώμη από τους θεατές, λέγεται κατ’ ιδίαν στον κολλητό που μας κάλεσε και όχι ανοιχτά από όλους σε όλους. Για αυτό βέβαια ό,τι μαθαίνουμε (αν το μαθαίνουμε) το μαθαίνουμε εκ των υστέρων, από τα διαπεπραγμένα λάθη μας (αν τα πάρουμε χαμπάρι).

Καλλιτέχνες υπάρχουν πολλοί, λίγοι καλοί, αλλά, όλοι (συνειδητά ή όχι, σωστά ή λάθος) ασχολούνται με κάτι που τείνει προς το τέλειο. Έτσι, όσο καλός και να είσαι ως καλλιτέχνης χρειάζεσαι κάποια στιγμή τη γνώμη του άλλου, εκτός αν είσαι «θεός», που δεν το νομίζω.

Όσο και αν το καλλιτεχνικό έργο μιμείται την τελειότητα του κόσμου ("μίμηση πράξεως τελείας"), η τελειοποίησή του χρειάζεται το βλέμμα του άλλου και τη συνεργασία του. Το είδα να συμβαίνει στην πράξη, κάπου στο Ράινικεντορφ (μιαν άσημη περιοχή).

2 comments:

Evangelos said...

Πριν μερικά χρόνια ένας παιδικός μου φίλος σπούδασε υποκριτική κι άρχισε να εργάζετε επαγγελματικά με το θέατρο.
Στην αρχή με καλούσε κι έβλεπα όλες τις παραστάσεις που έπερνε μέρος.
Και φυσικά πάντα μετά την παράσταση με ρωτούσε τη γνώμη μου. Έχω το "ελάττωμα" να λέω ότι σκέφτομαι, πόσο μάλλον σε φίλους.
Το αποτέλεσμα: μετά από 2-3 χρόνια έπαψαν οι προσκλήσεις!
Βλέπεις αγαπητέ Στράτο την κριτική δεν την αντέχουν όλοι. Ίσως να είναι κι ο λόγος που η εξέλιξή μας ως λαού είναι τόσο αργή...

Eva said...

Στράτο! αυτή ακριβώς την κουβέντα είχαμε με το Μαράκι τις προάλλες!-πλάκα έχει-θα σου πω τη γνώμη μου κωδικοποιημένα και μαθηματικά (γιατί βιάζομαι):
Καλλιτέχνης=έκφραση+κοινωνία
δηλ. Το ίδιο καλλιτεχνικό έργο είναι το προϊόν της καλλιτεχνικής έκφρασης του ποιητή και η κοινωνία του στους ανθρώπους-κοινό. Επομένως για μένα ο καλλιτέχνης που θεωρεί ότι γνωρίζει πλήρως το έργο του έχει τελειώσει (χονδρικά). Γιατί τέχνη δεν είναι μόνο "τι θέλει να πει ο ποιητής". Αααααυτάαααα-με το Μαράκι καταλήξαμε πως θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να γίνει μια ημερίδα για αυτό το πράγμα...Α και ο γλυκός μας Χειμωνάς λέει: Αλοίμονο στον ποιητή που θεωρεί ότι κατέχει τον λόγο.. Φιλιά
Υ.Γ. τι δουλειά έχω εγώ με την μηχανική?